Het was bijna weekend, alles was leeg met name mezelf, ik zal nooit weten dat vertrekken zo een soort gevoel zal geven.
Solange (mijn beste vriendin) die vaak in Europa geweest was, zorgde ervoor hoe ik er moet uit zien om het vliegveld in Portugal uit te kunnen komen.

Het leek het verhaal van iemand anders, ik kon niet geloven dat het een vlucht was.
De weg naar het vliegveld in Sao Paulo was druk, zoals elke dag, niemand is gestopt met werken of heeft de dag vrij genomen om afscheid van mij te kunnen nemen. De oude auto van een goede vriend maakte de laatste kilometers af, van de start van een reis die voor een leven zal zijn. Er was niets te spreken, er was geen glimlach of tranen, alles was onwerkelijk.

Een koude omhelzing heeft het laatste contact met mijn land achter gelaten, binnen het vliegveld was alleen maar tijd om twee personen te kunnen bellen mijn moeder en de man die mij het advies heeft gegeven om weg te gaan.
De spiegels hier en daar in de enge gang lieten een jonge vrouw zien, die een ‘oude bollen’ gestreept jasje aan had en een bejaarde broek, het korte haar stond haar niet meer zo stoer, want zij had een blik van iemand die moet gaan voordat alles in stukjes valt.

Ja, gaan, dat zegt de wijzers van een oude klok die nog te zien was in de bocht van die nog enge gang.
Zij moet wel huilen maar het was beter van niet, het zou veel aandacht trekken en zij was toch om te vluchten, misschien mag iemand die vlucht niet meer huilen.

Volgens Kader Abdolah, het weggaan is een soort natuurlijk proces. Er is een tijd dat je echt moet gaan, er is niets meer te doen dan alleen maar gaan…(De reis van de lege flessen- Kader Abdolah)

Meire Vieira