-

United Mavericks Inc. Nieuwe serie Theater Ins Blau

De Einzelgänger gaat zijn eigen(wijze) weg. Gewoonlijk zonder zich te laten beïnvloeden door anderen. Soms heeft het Einzelgänger zijn een negatieve bijklank, bijvoorbeeld als een schietpartij als het werk van een Einzelgänger wordt genoemd.

Als tegenhanger geeft Theater Ins Blau de Einzelgängers in de kunst de ruimte om zich aan het publiek te laten zien.
Het project, met de tegenstrijdige naam United Mavericks Inc. (Verenigde Einzelgängers) kortweg uMi, wil solo performers in de gelegenheid stellen werk te maken en te presenteren, in Theater Ins Blau of daarbuiten.

De aftrap van dit project wordt gegeven buiten Theater Ins Blau, in de ruimte van OPEN, Aalmarkt 12 te Leiden. Gedurende de maanden februari en maart werken makers aan solo performances.

Voor meer informatie: www.theaterinsblau.nl

Naamloze Gebeurtenis
Naamloze Gebeurtenis is ontstaan als spin-off van het project “Video Me” van Floor van Leeuwen. Voor het club NDSM festival Artzone #6 werd Floor gevraagd haar performance voorstelling om te werken tot een performance voor 1 bezoeker in een kleine ruimte.

Vanuit het concept kijken en bekeken worden werd een installatie/performance gemaakt, waarin de kijker/bezoeker wordt geconfronteerd met zichzelf, de ander en het beeld dat hen beiden vertegenwoordigt.

vervreem jezelf 
herken een ander 
een ontmoeting
met mogelijk contact

Concept: Floor van Leeuwen
Performer: Rosa van Leeuwen
Productie: Theaterwerkplaats Ins Blau

Er is ruimte voor 1 persoon per keer, er wordt gespeeld (met tussenpozen) van 12.00-17.00. Er wordt een bijdrage van € 2 pp gevraagd.

Performance DUMP in Open makers
Het project, met de tegenstrijdige naam United Mavericks Inc. (Verenigde Einzelgängers) kortweg uMi, wil solo performers in de gelegenheid stellen werk te maken en te presenteren, in Theater Ins Blau of daarbuiten.

De eerste performer die zich presenteert is Kees van Leeuwen.
In het weekeind van 18 februari heeft de performer zich 40 uur opgesloten in de etalage van Aalmarkt 12. In deze 40 uur heeft hij continu TV gekeken, een camera registreerde een close-up van zijn gezicht. Een man die 40uur achter elkaar in een etalage zit, is een vreemd gezicht en krijgt vreemde reacties. Er wordt geklopt, gemoond en geroepen.

Tijdens de performance DUMP is Kees van Leeuwen onderdeel van een installatie van beeld en geluid. De beelden zijn de close-up van de 40 uur etalage performance, de publieksreacties en fragmenten van internet.

De toeschouwer van de performance krijgt de keus uit vier verschillende soundtracks en wordt daarbij fysiek omsloten door het geluid.

Er is plaats voor maximaal 10 personen. De aanvang is 21.00, de toegang is gratis, al wordt een vrijwillige bijdrage op prijs gesteld. Voor meer informatie: www.theaterinsblau.nl

NAAMLOZE GEBEURTENIS II
Installatie, ontwikkeling Floor van Leeuwen

Een brede gang of hal, een plek waar mensen doorheen lopen. Er staat een witte muur met een spiegel. Achter de spiegel zit een camera. De andere kant van de muur is een video-wand, bestaande uit 25 aparte tv schermen. Mensen lopen voorbij de witte wand en werpen een blik op zichzelf in de spiegel. Deze beelden verschijnen aan de achterkant van de muur op de beeldschermen. Op elk scherm is een andere voorbijganger te zien die even zijn blik op zichzelf richt. Maar voor de kijker lijkt het alsof er plots kort naar hem gekeken wordt.

Als mensen in de spiegel kijken verandert de uitdrukking in hun gezicht. Vaak onbewust geeft iemand zijn gezicht vorm. Krijgt iemand een ‘zelfbewust gezicht’.

Ik zag laatst video materiaal van een bergtocht in Tibet. Er stonden 2 Franse toeristen en 3 Tibetanen de camera in te kijken. De Fransen gaven zichzelf vorm. Spanden hun gezichtsspieren om ‘beter’ op beeld te komen. De Tibetanen keken naar de lens. Het verschil voor mij als kijker was enorm. De Tibetanen leken mij direct aan te kijken, zichzelf zonder masker bloot te geven. De Fransen keken niet, hun ogen stonden alleen mijn richting opgedraaid.

Dit vormgeven van jezelf, op de manier waarop je denkt dat je gezien wilt worden, vind ik fascinerend. Het is iets wat bij onze westerse cultuur is gaan horen. Waarschijnlijk door de hoeveelheid afbeeldingen die men van zichzelf gemaakt en gezien heeft. 
Door te filmen hoe iemand naar zichzelf kijkt en zichzelf vormgeeft bij het zien van zichzelf en dit vervolgens weer te laten zien, krijgt de kijker een vreemde onverwachte blik op zich geworpen. De kijker ziet iemand langslopen, die plots zijn richting opkijkt, een verstarrende blik toewerpt en wegloopt. De kijker wordt bekeken zoals iemand naar zichzelf kijkt.

Dit is de tweede ‘Naamloze Gebeurtenis’ die ik maak. Een serie over contact. In Naamloze Gebeurtenis I zit de toeschouwer (een persoon per keer) in een klein hokje voor een televisie. Op het beeld een gezicht op ooghoogte. De persoon op beeld doet exact na wat de toeschouwer doet. Er ontstaat een vreemd contact. Omdat het gezicht op beeld geen evenbeeld van de toeschouwer is, voelt het als een ontmoeting met een ander. Maar omdat het beeld hetzelfde als de toeschouwer doet voelt het tegelijkertijd als een confrontatie met zichzelf.